K17, 2017KO ABERRI EGUNEAN

2017. urteko Aberri Egun honetan, K17 ekimenak bere ekarpen propioa helarazi nahi dio Euskal Herriari.

Urriko Iraultzaren 100. urteurren honetan gogorarazi beharra dago gertakizun historiko honek errusiar inperioaren menpe zeuden hamaika nazio eta herri zapaldurentzat izan zuen garrantzia handia, honek ekarri baitzuen autodeterminazio eskubidea mahai gainean jartzea.

Horregatik, Euskal Herriaren askapena lortzeko hau Sozialismoaren eskutik etorri behar dela azpimarratzen dugu, herri langile eta zapaldu osoa, langileria buru duelarik, esplotaziorik gabeko jendarte komunistara bideratzeko.

Euskal nazioa ez baita honen lurzorua eta paisaiak soilik, lehenik eta behin euskal langileok osatzen dugu eta beraz ezin da ulertu Euskal Herriaren askapena gehiengoa osatzen duen klase sozialaren askapenik gabe.

K17 ekimenetik urte honetan antolatuko ditugun ekitaldi eta eztabaidetan partehartzeko deia luzatzen dizuegu bide hau jorratu ahal izateko.

GORA URRIKO IRAULTZA! GORA EUSKAL HERRIA ASKATUTA! GORA EUSKAL HERRIA SOZIALISTA!

EUSKAL HERIKO HERRI ETA LANGILE MUGIMENDUAREN (BERR)ERAKETARAKO DEIALDIA Aurrerantz

"...tre­ba­kun­tza ideo­lo­gi­koa­ren, teo­ri­koa­ren eta prak­ti­koa­ren bidez, gai­ta­sun teo­ri­ko-poli­ti­koa egu­ne­ra­tu beha­rra dago"

Herri eta lan­gi­le mugi­men­duak eus­kal herri lan­gi­leak pai­ratzen dituen zapal­kun­tza zehatzei aurre egi­ten die; bere burua anto­la­tuz eta kudea­tuz, auto­de­ter­mi­na­zioa eta auto­de­fen­tsa prak­ti­ka­tuz aurre egi­ten die. Herri eta lan­gi­le mugi­men­dua ENAM­ren sorre­ra his­to­ri­koa­ren oina­rria izan da.

Aurre­ra era­man duen borro­ka dela eta, Esta­tu kapi­ta­lis­ta eta patriar­kal espai­no­la­ren eta fran­tse­sa­ren era­soen jomu­ga izan da: lan­gi­le kla­sea­ren eta herri­tar sek­to­re zaba­len txi­rotzea, pre­ka­ri­za­zioa, gain-esplo­ta­zioa, den­bo­ra librea­ren murriz­pe­na, erre­pre­sioak, guda kul­tu­ra­la, alie­na­zioa, desin­te­gra­zioa (fabri­kak, auzo indus­tria­lak desager­tzen joan dira), sexu-gene­ro era­soa, eta abar. Eus­kal bur­ge­sia­ren ordez­ka­ri den EAJ­ren intere­sak Esta­tuei lotu­ta dau­de, eta horre­ga­tik aurre egin ordez era­soak burutzen lagun­tzen du.

Kapi­ta­lis­moa­ren egun­go kri­siak sor­tu­ta­ko egoe­ra eko­no­mi­koa­ren eta sozia­la­ren aurrean, bur­ge­sia txi­kia­ren eta gaiz­ki izen­da­tu­ta­ko «kla­se ertai­nen» sek­to­re batzuk Esta­tu zapal­tzai­leek martxan jarri­ta­ko neu­rrien kon­tra pro­tes­ta egi­ten dute. Herri mugi­men­duak inklu­si­boa bai­na iraul­tzai­lea eta inde­pen­den­tis­ta izan­go den mode­lo bat plan­te­atu behar du, jen­dar­tea­ren kapa horiek erre­for­mis­moa­ren era­gi­ne­tik ate­ratzen saia­tuz. Eus­kal herri mugi­men­duak kla­se aska­pen nazio­na­la­ren alde, femi­nis­moa­ren alde eta inde­pen­den­tzia­ren alde borro­ka egin behar du.

Pre­miaz­koa da herri mugi­men­dua­ren berr-anto­la­ke­ta­ren alde lan egi­tea, eta horre­ta­ra­ko haus­nar­ke­ta kolek­ti­bo bat egin behar dugu; zein jen­dar­te­tan bizi garen, bote­rea­ren era­soak zein­tzuk izan diren eta diren, era­soek nola ahul­tzen gai­tuz­ten eta gure inda­rrak eza­gutzen jaki­te­ko haus­nar­ke­ta.

Kur­tso hau buka­tu bai­no lehen egin beha­rre­ko ezta­bai­da bate­ra deitzen dugu, eta ezta­bai­da­ra­ko bost blo­ke han­di pro­po­satzen ditu­gu:

1. Ema­ku­me lan­gi­lea bere biz­kar gai­nean kla­se, nazio eta sexu-gene­ro zapal­kun­tzen zati­rik han­die­na dara­man oina­rri herri­tar kuan­ti­ta­ti­bo eta kua­li­ta­ti­boa da. Hori dela eta Eus­kal Herri femi­nis­ta, sozia­lis­ta eta inde­pen­dien­te baten alde­ko borro­ke­tan fun­tsez­ko indar iraul­tzai­le gisa koka­tu behar da femi­nis­mo aber­tza­lea.
2. Herri mugi­men­dua eta mugi­men­du sozia­lak onda­re komu­na­len eta esku­bi­de sozia­len defen­tsa­ra­ko eta berres­ku­ra­pe­ne­ra­ko koor­di­na­tu behar dira.
3. Aipa­tu­ta­ko alda­ke­ten aurrean, tre­ba­kun­tza ideo­lo­gi­koa­ren, teo­ri­koa­ren eta prak­ti­koa­ren bidez, gai­ta­sun teo­ri­ko-poli­ti­koa egu­ne­ra­tu beha­rra dago.
4. Ezi­nez­koa da Eus­kal Herriaz hitz egi­tea eta eus­kal kul­tu­ra baz­ter­tzea. Eus­kal kul­tu­ra­ren, eta bere­zi­ki hiz­kun­tza, eus­ka­ra­ren, sus­per­tzea eta sen­dotzea ezta­bai­da horren eta Eus­kal Herri­ko aska­pen pro­ze­sua­ren oina­rriz­ko ardatz bat iza­tea derri­go­rrez­koa da.
5. Esta­tu zapal­tzai­leen erre­pre­sioen aurrean, herri mugi­men­duak aurre egin­go dien teo­ria eta prak­ti­ka bat gara­tu behar du. Era berean, Esta­tuek bahi­tu poli­ti­ko gisa era­bil­tzen jarraitzen dituen gure kide pre­so, exi­lia­tu eta depor­ta­tu guz­tiak askatze­ko borro­ka egin behar du.

Aurre­ko guz­tia erdietsi nahi badu­gu akti­boa, erra­di­ka­la eta desobe­dien­tea izan­go den borro­ka bat beha­rrez­koa da; Eus­kal Herri femi­nis­ta, sozia­lis­ta, bate­ra­tua, eus­kal­du­na eta inde­pen­dien­tea lor­tze­ko borro­ka.

Aurre­ran­tz

Eus­kal Herrian, 2017­ko otsai­la­ren 23an

---

 

JAR DIEZAIOGUN MUGA POBREZIARI - POBREZIAREN MUGA 2016

"Txosten ofizialek pobrezia erlatiboari, prekarietateari, ongizate ezari eta abarrei buruz mintzatzen zaizkigu, egiazko errealitatea estaltzen duten indize eta zenbakiak manipulatzen dituztelarik."

EREDU EKONOMIKOAREN EMAITZA HARRAPAKARIA: POBREZIA.

Kapitalismoa munduko sektore zabaletan pobrezia areagotzen duen prozesua eratzen ari da. 90. hamarkadan momentuko tendentziari jarraituz gero, 2050 eta 2075 urteen artean munduko populazioaren erdia erabateko pobrezian egongo zela baieztatzen zen. Iragarpena oso motz geratu zen. Izan ere, 2010etik aurrera munduko populazioaren erdiak planetaren aberastasunaren %2arekin nekez bizi da, eta gaur egun populazioaren %1ak beste %99ak baino aberastasun gehiago pilatzen du.

Eurostat agentziak erabakitako irizpidearen arabera (eskuragarri dagoen errenta baliokidearen medianaren %60a), eta 2014ko amaieran, Europar Batasunean 121,95 milioi pertsona pobrezian eta bazterketa arriskuan bizi ziren; horietatik 13,4 milioi Estatu espainolean (ia-ia populazioaren %29a). 2011n “de facto” erreskatatutako Estatu espainolak, troyka exijitutako “doikuntza programak” betetzearren, populazioaren herena baino gehiago erabateko txirotzera eraman du. Bestalde, pobrezia eta bazterketa honen itzelezko hazkundea datu ofizialetatik ateratako datuak direla azpimarratu beharra daukagu. Datu estatistikoek erakusten digutena baino askoz nabarmenagoa izan da pobretze orokorra.

Prozesu honek Euskal herrian ere badu bere isla, lege ezberdinen bitartez, gizarte zein lan eskubideetan ezarri diren murrizketa izugarriekin. Helburu nagusia ahalik eta etekin gehien lortzea da, eta hori posible izateko modu bakarra eskulana (gutxiago ordainduta eta lan baldintzak kaskartuz) eta lehengaiak (beste herri batzuetako baliabideen esplotazioaz) ahalik eta gehien ustiatzea da, baita izadia modu basatiagoan ustiatzea ere.

EUSKAL HERRIA “LEGE KOLPEZ” JENDARTE PREKARIO BATEAN SENDOTU DA.

2002 eta 2008 urteen artean errentarik altuenak %114,52a hazi ziren, soldatek eta pentsioek erosahalmena galtzen zuten bitartean (IPC erreala urteko igoerek baino handiagoa izan da). Egoerarik sailenetan daudenen diru sarreren murrizketak eta aberatsenen igoera txikiak populazioaren zati garrantzitsu baten beheranzko mugimendu bat eta zati txiki baten ongizate osoranzko aurrerapena eragin du. Araba, Bizkaia eta Gipuzkoan (Nafarroa Garaiarentzako ez daukagu daturik) populazioaren %1,67a aberastasunaren %44,78a kontrolatzen du, %8a 500 euro hileko diru sarrerekin bizirauten duen bitartean. Populazioaren %36,33a Pobreziaren Mugaren azpitik dago (BPG per capitaren %37,5%a).

Kontratazioa hobetuko zutela esaten ziguten arren, inposatutako lan erreforma guztiak patronalaren mesedetan egin dira: kaleratzeen erraztea eta merkatzea, kontratuen prekarizazioan sakondu… 2008tik 180.700 lanpostu deuseztatu dira Hego Euskal Herrian. Errealitatea egoskorra da, eta urtetik urtera geure burua behartuta ikusten dugu zera errepikatzera: lan-arloan prekarietate handia dago, 199.000 pertsonatik gora langabezian daudelarik Hego Euskal Herrian. Etengabeko pobretze testuinguru honetan, egun, lana edukitzea ez da pobretze egoeren babesgune. Langile pobreak existitzeak, ondorengoa hankaz gora uzten baitu; lan merkatuan egoteak, pobrezia, bazterketa soziala edo gabezia materiala ekiditeko bidea dela alegia. Soldatak gakoa badira ere, pobrezia etxeetan barna sartzen da, politika publikoek ez dutelako aberastasunaren birbanaketan bete beharreko funtzioa betetzen. Horregatik jendartearen prekarizazioaz hitz egin nahi dugu; izan ere, hainbat dira soldatapeko lanik gabe dauden pertsonak – langabezian daudenak, pentsiodunak, alargunak, gizarte-prestazioa jasotzen dutenak… Horiek guztiak kondenatuta daude pobreziaren mugaz azpiko soldatarekin bizitzera (per capita BPGren %37,5). Gero eta garestiagoak dira uraren faktura, gasarena, garraioena (argiaren faktura 2007koarekin alderatuz, %60 igo da), bikoiztu egin da laguntza sozialen bat jasotzen duten pertsonen kopurua, gero eta gehiago dira etxeko fakturak ezin ordaindu dabiltzan etxeak, gazteen herenak ezin dira emantzipatu eta goi karguen soldatak igotzen jarraitzen duten bitartean, emakumeok gizonek baino %35,6 gutxiago irabazten dugu. Krisialdia hasi zenetik, 50.000 pertsona izan dira desjabetuak. BEZaren, elektrizitate zergaren eta abarren igoerei kapitalaren eta sozietateen zerga zuzenen iruzurra [2016 zerga ez-zuzenen pisua izugarri hazi da (%53,4a, 2008an %46a zenean), zerga hauek ez dituztenean progresibitate neurririk ezartzen] gehitzen baldin badiogu, errenta baxuenek zerga esfortzu gero eta handiagoa jasan behar dutela ondorioztatzen da (errentak hain baxuak direnean errenta guztia kontsumora bideratzen da).

POBREZIAREN MUGA ZEHAZTEAREN GARRANTZIA.

Elkartzenen uste dugu, pertsona ororen partehartze sozial aktiboa bermatzeko helburuaz,  gutxieneko dirusarrera duinak bermatuak eduki behar ditugula. Bistakoa badirudi ere, pobreziak, berau ulertu eta azaltzeak, ondorengo ezbaian du giltzarria: aberastasuna eta errenten  banaketa desorekatua bai zentzu “bertikalean” (lan eta kapitalaren errentak) zein zentzu “orizontalean” (herritarren artean egiten den baliabideen banaketa).

Txosten ofizialek pobrezia erlatiboari, prekarietateari, ongizate ezari eta abarrei buruz mintzatzen zaizkigu, egiazko errealitatea estaltzen duten indize eta zenbakiak manipulatzen dituztelarik. Elkartzen-ek urteak daramatza erreklamatzen Pobreziaren Muga definitu eta zehazteko irizpide homogeneo bat ezar dadin. Gizarte baten errenta eta prezioen mailan oinarritutako erreferentzia bat definitzean datza eta, aspektu horietan oinarrituta, pertsona batek gutxieneko duintasunez bizi ahal izateko beharrezkoa duen kopurua zehaztean. Elkartzen-en gutxieneko esleipen ekonomiko oro kalkulatzeko orduan erreferentzia hori erabili beharra dagoela pentsatzen dugu, Lanbide Arteko Gutxieneko Soldata, pentsioen gizarte prestazioak eta Diru-sarreren Bermerako Errenta kalkulatzeko besteak beste. Modu horretan horietako bat ere ez da Pobreziaren Mugaren azpitik egongo.

Europako eta estatuetako instituzioek pobreziaren mugaren ezarpena erabili daitekeen errenta baliokidearen medianan oinarritzen dute; hau da, populazioaren gehiengoarentzako soldatetan. Jakinda 70. hamarkadaren erdialdetik, sortutako aberastasunean soldatapeko biztanleriaren esku-hartzeak behera egin duela kapitalak bereganatutako zatia asko hazi den bitartean: 1977an soldatapeko biztanleriaren ordainsaria BPGaren %67,3a zen, 2012an portzentai hori %48,6ra jeitsi delarik, gure proposamenak per capita BPG-etan oinarritutako soldatak indexatzearen alde egiten du. BPGak sortutako aberastasuna zenbatzeko dituen mugetaz jabetzen bagara ere (ez du zenbatzen iruzur fiskala, ezta ezkutuko ekonomia ere, eta are gutxiago jendartea sostengatzen duen lan erreproduktiboa), eta hel daitezkeen ekarpenei zabalik egonda, metodo honen bertutea azpimarratu nahi dugu: aberastasunaren banaketa bere sorrerara lotzen duela. Helburua hori izanik, lurralde bakoitzeko BPG-aren arabera artikulatutako indizazio automatikorako sistema bat planteatzen dugu. Horren arabera:

1-    LGS inoiz ez litzateke per capita BPG-aren %50 baino baxuagoa izan behar.

Indarrean dagoen LGSren eraginez “langile pobreak” sortzen dira. Metodologia honen arabera, 2016an Hego Euskal Herrian LGS (eta beraz gutxieneko pentsioa ere) 1.326,51 euro hilean izango litzateke; Madrilek benetan ezarritakoa berriz 655,20 euro hilean delarik, erdia baino gutxiago.

2-    Prestazio bat bera ere ez litzateke inoiz per capita BPG-aren %37,5 baino baxuagoa izan behar, Pobreziaren Mugatzat hartzera pasatuko litzatekelarik.

Egia da Pobreziaren Mugaren gainetik egongo diren prestazio edo gizarte soldatekin ez dugula pobreziarekin bukatuko. Pobreziarekin era integralean bukatzeko, esplotazioarekin bukatzeko lan-baldintza duinak bermatzea, etxebizitzen gehiegizko prezioei eta alokairuei muga jartzea… nahitaezko neurri bakar batzuk dira.

ELKARTZENEN 2016eko POBREZIAREN MUGA ZEHAZTU DUGU.

2016an Pobreziaren Muga 11.938,65 eurotan geratu da Hego Euskal Herrian, horrek esan nahi du hileroko kopurua 994,8 eurokoa dela eta horregatik Elkartzen-ek kopuru bereko prestazioak edo gizarte soldata aldarrikatzen du. Gure metodologiaren arabera, gaur eguneko Lanarteko Gutxieneko Soldata eta beste hainbat soldata, prestazio sozialak (Diru sarrerak Bermatzeko Errenta, Txertatze Sozialerako Errenta) eta pentsio gehiegi (batez ere kontributiboak ez direnak eta alarguntza pentsioak) Pobreziaren Mugaren azpitik kokatzen dira gaur egun.

Pobreziaren muga, gizarte desberdintasunak gutxitzeko tresna eraginkorra da. Pertsona orori gutxieneko duintasuna bermatzeko tresna alegia. Aberastasuna banatzeko mekanismo automatikoa da, zeren aberastasuna handitzen bada atalasearen kopurua handitzen baita, eta, murriztuz gero, kopuru hori ere neurri berean murrizten baita. Era berean, egungoak baino lan baldintza duinagoak bermatzen ditu. Halaber, baliogarria izango da esplotazioari, jendarte eta lan murrizketei aurre egiteko. Aberastasunaren banaketa bere sorrerari lotzeaz gain, laguntza sistema errazten du, generoa baztertzen duten gizarte asegurantzaren sistema bereziak ere baztertzen ditu, errejimen orokor baterako urratsak emanez. Aldi berean, denon artean sortutako aberastasuna banatzen du era egokiago baten bidez. Hala ere, inportanteena da pertsona guztiei gutxieneko duintasuna ziurtatzen diela eta, batez ere, emakumeei dagokienez, eurenganako konfiantza eta independentzia handitzen dela.

Zenbaki hutsal hauen atzean, Euskal Herriko biztanleen herenak (3 pertsonatik batek!) Pobreziaren Mugaren azpitik bizirauten du Euskal Herrian, isiltasunean eta gure joan-etorri frenetikoan ikusezin. Itzartzeko ordua da, kontzientzia hartzeko ordua, sistemari aurre egitekoa. Pribatizatzeko helburuarekin publikoaren aurkako lapurreta masiboaren aurrean, ondoeza zabaltzen ari den  balizko ongizate estatuaren aurrean,beldurra eta babesgabetasuna, herritarren gehiengoaren aurkako ezkutuko gerra honen aurrean, pobreziari muga jartzea ezinbestekoa da.

 

BORROKATU ESKUBIDE SOZIALEN ALDE! PREKARIETATEARI AURRE EGIN! JENDARTEA ERALDATU!